Vsyu svoyu zhizn ona zhila radi kogo-to - materi, druzej, karery. A zhizn neumolimo shla mimo. I vot sudba delaet ej podarok - dolgozhdannuyu svobodu. Svobodu vybora i vozmozhnost zhit v svoe udovolstvie. No hochetsya prostogo zhenskogo schastya - najti svoyu oporu, kamennuyu stenu za spinoj. To silnoe plecho, kotoroe vsegda budet ryadom, bez razdumya sposobnoe i v ogon, i v vodu... I chto ostaetsya? Sotvorit schaste svoimi rukami...